با گچ نور روي تخته سياه جهان بنويس : آدمي زاد دانش آموزخوبي نبود

سالها پيش از اين ،زير يک سنگ گوشه اي از زمين من فقط يک کمي خاک بودم ....همين...

يک کمي خاک که دعايش                 پر زدن آن سوي پرده آسمان بود

خاک آرزويش هميشه                       ديدن آخرين قله کهکشان بود

خاک هر شب دعا کرد                      از ته دل خدا را صدا کرد

يک شب آخر دعايش اثر کرد               يک فرشته تمام زمين را خبر کرد

و خدا تکه اي خاک را برداشت            آسمان را در آن کاشت

خاک را توي دستان خود ورز داد          روح خود را به او قرض داد

خاک توي دستان خدا نور شد             پر گرفت و از زمين دور شد

راستي من همان خاک خوشبخت       من هم نور هستم

پس چرا گاهي اوقات                        اين همه از خدا دور هستم